Apoftegmaty Ojców Pustyni t. 4 - Zbiór anonimowy wydany przez François Nau

Odkryj nieznane oblicza mądrości pustyni!

Myślałeś, że poznałeś już wszystkie ścieżki Ojców Pustyni dzięki pierwszym dwóm tomom? Przygotuj się na zaskoczenie! Tom 3 Apoftegmatów to nie kontynuacja, lecz fascynujące rozszerzenie horyzontów, które otwiera przed Tobą drzwi do mniej znanych, ale równie cennych tradycji monastycznych. To prawdziwa mozaika duchowego dziedzictwa, której nie możesz przegapić, jeśli pragniesz pełnego obrazu wczesnego chrześcijaństwa.

Etiopia, Grecja, Rzym – różnorodność duchowych dróg

Czy jesteś gotów na spotkanie z monastycyzmem etiopskim? Ten tom jako pierwszy w Polsce prezentuje wybór apoftegmatów etiopskich, ukazując bogactwo duchowe tradycji sięgającej korzeniami IV wieku – tradycji często pomijanej, a niezwykle inspirującej. Ale to nie wszystko...

Mądrość pustyni uporządkowana tematycznie

"Pewien starzec, posiadający dar widzenia tego, co działo się, mówił: 'Widziałem kiedyś w klasztorze mnicha odprawiającego w celi rozmyślanie. A oto przyszedł demon i zatrzymał się u wejścia do celi. Dopóki ów brat rozmyślał, demon nie mógł wejść do środka. Kiedy jednak przerywał medytację, wtedy ów demon wkraczał'." Ta prosta opowieść z pustyni odsłania głęboką prawdę – modlitwa jest tarczą przeciw złu. 

Drugi tom Apoftegmatów to skarbnica podobnych prawd, uporządkowanych według tematów duchowej walki.

Systematyczny przewodnik po duchowości pustelniczej

Czy czujesz, że Twoje życie duchowe potrzebuje uporządkowania? Kolekcja Systematyczna to nie tylko książka – to duchowa mapa, która wskaże Ci drogę przez labirynt codziennych pokus i wyzwań. 

W przeciwieństwie do pierwszego tomu, gdzie mądrość była rozproszona według imion Ojców, tutaj otrzymujesz precyzyjnie uporządkowany arsenał duchowy – każda broń na właściwym miejscu, gotowa do użycia w Twojej osobistej walce. 

Płyty w formacie AUDIO zawierają 116 apoftegmatów. Czyta Edward Linde-Lubaszenko. Całkowity czas nagrania: 91 min.

Słowo apophthégma – apoftegmat, sentencja, wypowiedź, pochodzi od greckiego czasownika apophthéngomai – „wypowiadać, wygłaszać” i występuje po raz pierwszy w Hellenikach Ksenofonta. Można by podać takie określenie apoftegmatu: jest to zgrabna, dowcipna, cięta wypowiedź, z jakimś przynajmniej ogólnym określeniem okoliczności jej wygłoszenia (kto, kiedy, dlaczego).

Oglądani z daleka, poznawani przez syntetyczne relacje historyków Kościoła, pierwsi egipscy mnisi zlewają się w jedną szaroburą masę: wszystko to zakapturzone, wszystko ucieka od ludzi, pości, umartwia się i podobno z jakiejś niejasnej racji ma blisko do Pana Boga. Cóż, równie bezkształtnie wygląda każda grupa ludzka, albo i każdy gatunek stworzeń, widziany z zewnątrz.

Oprócz informacji rzetelnych składają się na taki obraz także bajki, nieporozumienia i rzadko kwestionowane tzw. poglądy obiegowe. Mamy takie poglądy i przekonania o różnych narodach, mamy i o grupach zawodowych. Ojcowie Pustyni dzielą po prostu wspólny los wszystkich „obcych”. I jak człowiek, który na przykład doskonale wie od dziecka, „jacy są Niemcy”, a kiedy wreszcie pojedzie do Niemiec, zaczyna odkrywać, że są – jak wszyscy ludzie – bardzo różni, tak i ten dopiero, kto zawiera bliższą znajomość z Ojcami, zaczyna odkrywać różnice: usposobień, charakterów, stylu pobożności.

Apoftegmat jest króciutkim tekstem, najczęściej zbudowanym na zasadzie: ktoś zapytał – ktoś inny odpowiedział.

Uczeń zapytał mistrza – mistrz rzekł to i to. To najstarsza konstrukcja w tym gatunku literackim. Nie jest on właściwy tylko dla chrześcijaństwa, pojawia się też często w tradycji pogańskiej, nią nie będziemy się jednak tu zajmować.

Nazwa tych opowieści pochodzi od greckiego słowa apophtegma, które tłumaczy się jako „wypowiedź, sentencja”.

Apoftegmatów są tysiące i jest to typ literatury duchowej, po Biblii, najbardziej popularny w świecie chrześcijańskim. Były spisywane po grecku, łacinie, syryjsku, koptyjsku, gruzińsku, w języku gyyz, którym posługuje się chrześcijańska Etiopia. Są też ormiańskie i arabskie.