Język przywództwa-jak angażować, inspirować i motywować ... - Joel Schwartzberg

Język przywództwa to praktyczny poradnik komunikacji przywódczej, oparty na ankiecie Brunswick Group z kwietnia 2019: 93% pracowników w USA wskazało jasną, bezpośrednią komunikację lidera jako istotny powód pozostania w pracy. Joel Schwartzberg, autor poprzedniej książki Przejdź do rzeczy! (Get to the Point!), od piętnastu lat pracuje z liderami Fortune 500 oraz amerykańskich organizacji non-profit.

W księgarni chrześcijańskiej książka trafia do osób, które prowadzą ludzi w Kościele: księży, animatorów wspólnot, katechetów, koordynatorów wolontariuszy.

Taktyki językowe, których uczy Schwartzberg, sprawdzają się wszędzie, gdzie ktoś prowadzi spotkanie, pisze list pasterski lub nagrywa katechezę online.

Treść książki

Pierwszy rozdział uderza w intuicję większości poradników: treść nie jest najważniejsza. Schwartzberg argumentuje, że sama informacja rzadko inspiruje — dopiero powiązanie jej z celem i pokazanie wpływu na ludzi przekonuje zespół do działania. Wprowadza test „Wierzę w to": dodaj słowa „wierzę, że" do swojej kluczowej tezy. Jeśli powstaje pełne zdanie, masz argument. Jeśli nie — masz tylko temat.

Rozdział drugi to katalog konkretnych taktyk: jak przekazywać nadzieję, wizję, pewność siebie, empatię, autentyczność. Schwartzberg uczy używać „nadziei" jako rzeczownika, nie czasownika („Mam nadzieję" zamyka, „Wierzę, że osiągniemy" otwiera). Pokazuje pary czasowników do świadomego wyboru: „umożliwić" zamiast „pozwolić", „zapobiec" zamiast „uniknąć", „pokonać" zamiast „stawić czoła". W części o podziękowaniach proponuje „test ślubny": czy twój wyraz uznania mógłby być wypowiedziany na ślubie tak, by został zapamiętany.

Trzeci rozdział to narzędzia: jak pisać e-mail, którego ktoś otworzy, jak prowadzić spotkanie na Zoomie (zasada siedmiu sekund ciszy po pytaniu), jak skondensować PowerPoint do trzech kluczowych punktów.

Czwarty rozdział obejmuje cztery scenariusze: komunikację w sytuacji kryzysowej, świętowanie ważnego wydarzenia, docenienie osoby, przedstawienie nowej polityki lub kierunku strategicznego.

Jak to działa w Kościele

Każda z taktyk Schwartzberga ma odpowiednik w pracy duszpasterskiej. Zasada siedmiu sekund ciszy po pytaniu na Zoomie sprawdza się w katechezie online z młodzieżą, która ma odruch zagadać niezręczność.

Test „Wierzę w to" przekłada się na sprawdzenie tezy kazania, ogłoszenia parafialnego, listu do narzeczonych: jeśli twoje główne zdanie nie przyjmuje wstawki „wierzę, że", masz jeszcze temat, nie argument. Pary czasowników takie jak „umożliwić" zamiast „pozwolić" albo „zapobiec" zamiast „uniknąć" robią różnicę w słowie do wspólnoty, ogłoszeniu o nowej inicjatywie, podsumowaniu roku formacyjnego. „Test ślubny" sprawdza się przy wręczaniu wyróżnień wolontariuszom: zamień imię osoby docenianej na inne i sprawdź, czy te same słowa nadal mówiłyby coś prawdziwego.

Brunswick Group nie pytało wprost Kościoła, ale wniosek dotyczy każdej organizacji, w której ktoś prowadzi ludzi: kiedy lider komunikuje bezpośrednio i przejrzyście, ludzie zostają.

Co widzimy między okładkami

Polska sekcja „Polecana literatura" to nie jest oryginalny aneks Schwartzberga, ale wybór wydawcy Logos. Kilkadziesiąt pozycji, większość chrześcijańska: C.S. Lewis, John Maxwell, John Eldredge, Gary Chapman, Florence Littauer. Logos świadomie umieścił tę książkę w sąsiedztwie literatury formacyjnej dla liderów wiary.

Sam Schwartzberg w tekście Kościoła nie wspomina, ale wśród jego klientów znajdują się m.in. North Point Ministries i American Jewish Committee, więc praca z organizacjami religijnymi nie jest mu obca.

Co warto wiedzieć

Kim jest autor?

Joel Schwartzberg pełni obecnie funkcję starszego dyrektora ds. komunikacji strategicznej w jednej z najstarszych organizacji non-profit w USA. Wcześniej zajmował stanowiska kierownicze w Viacom, Time Inc. i PBS. W 1990 roku zdobył mistrzostwo Stanów Zjednoczonych w wystąpieniach po kolacji oraz mistrzostwo stanu Massachusetts w wystąpieniach perswazyjnych. Trenował drużyny debat na University of Pennsylvania i Seton Hall, został wprowadzony do National Forensic Association Hall of Fame.

Czy taktyki Schwartzberga działają po polsku?

Tak. Polskie tłumaczenie wiernie oddaje pary czasowników (umożliwić/pozwolić, zapobiec/uniknąć, pokonać/stawić czoła), zachowuje konstrukcję testu „Wierzę w to" („wierzę, że..." działa w polskim tak samo jak po angielsku), zachowuje też rozróżnienie nadziei jako rzeczownika i czasownika. Wszystkie taktyki językowe są przeniesione na polski tak, by działały w polskiej składni i polskim uchu.

Czym różni się od „Przejdź do rzeczy!" (poprzedniej książki autora)?

„Get to the Point!" (Przejdź do rzeczy!) skupia się na wyostrzeniu pojedynczego przekazu — jak sformułować jedną tezę tak, by była pełna i nośna. „Język przywództwa" rozszerza to o cały zestaw sytuacji komunikacyjnych lidera: przekazywanie nadziei i wizji, prowadzenie zespołu w kryzysie, używanie narzędzi cyfrowych, struktura podziękowań. Druga książka zakłada, że pierwsza jest opanowana, lub że czytelnik chce wejść głębiej w rolę.

Czy warto sięgnąć, jeśli czytało się już Maxwella, Coveya, Sinka?

Tak, choć z innego powodu niż wynika z tytułu. Maxwell pisze o postawie lidera, Covey o filozofii efektywności, Sinek o „dlaczego". Schwartzberg pisze o słowach, składni i konkretnym wyborze czasownika. To uzupełnienie, nie konkurencja, szczególnie dla kogoś, kto ma rolę przywódczą od lat, zna teorię, ale czuje, że jego maile, ogłoszenia i przemówienia nie wywołują efektu, którego się spodziewa.

Sklep e-religijne.pl prowadzi katalog literatury religijnej od 2009 roku. Publikacje świeckie wprowadzamy do oferty wtedy, gdy widzimy konkretne zastosowanie dla naszego czytelnika. „Język przywództwa" trafia tu, bo formacja kapłańska, katechetyczna i wspólnotowa coraz wyraźniej obejmuje umiejętność prowadzenia spotkań online, pisania komunikatów do parafian i przekazywania wizji organizacji.

Jedno uczciwe zastrzeżenie: książka nie zawiera ani jednego przykładu z kontekstu Kościoła. Wszystkie case studies pochodzą z firm i amerykańskich organizacji non-profit. Pracę przekładu na własny kontekst trzeba wykonać samodzielnie — ale taktyki językowe są na tyle konkretne, że ten przekład rzadko zajmuje więcej niż minutę.