Z Jezusem rozeznawać wolę Ojca. Rekolekcje lectio divina - Piotr Ślęczka SDS

Relacja z Jezusem, który ludzkimi rękami pracował, myślał ludzkim umysłem, działał ludzką wolą i kochał ludzkim sercem, jest jedyną drogą do odkrywania pragnień ukrytych w sercu Boga Ojca, a dotyczących na­szego życia.

Modlitwa fragmentami Ewangelii Marka, Łukasza i Jana, ukazującymi Jezusa-człowieka w Jego drodze rozeznawania woli Ojca, może stać się szkołą takiego integrowania naszych władz umysłu, woli i serca, byśmy w życiu codziennym potrafili rozpoznać głos Ojca, przyjąć go i zgodnie z nim działać.

W każdej sytuacji, czy to zwyczajnego dnia, czy w chwili podejmowania ważnej decyzji, w głowie i sercu słyszysz wiele głosów proponujących ci różne działania lub reakcje. Ignacjańska metoda rozeznawania uczy, jak dostroić swoje duchowe zmysły, aby skuteczniej rozpoznawać i podążać za głosem Dobrego Pasterza, odróżniając Jego głos od wszystkich innych.

Mamy skłonność traktować rozeznawanie jako podejmowanie decyzji, jednak jest ono czymś o wiele głębszym i szerszym niż zwykłe dokonywanie wyborów. Prawdziwe rozeznawanie uczy nas bowiem, jak rzetelnie oceniać sytuacje i problemy. Chodzi w nim zatem nie o to, co robić, ale kim być – osobą świadomą poruszeń, które prowadzą ku Bogu.

Zapamiętano Jana jako „chrzciciela”, jako człowieka, który radykalnie wypełniał ży­cio­we powołanie. Na pustyni uczył się słuchania Boga. Potrafił rozpoznać Mesjasza w „zwykłym” Człowieku. Wpatrzony w „Tego, który ma przyjść” i pragnący wzra­sta­­nia tych, którzy do niego przychodzili. Wierny Bogu i człowiekowi aż po męczeństwo. Podążając drogą proroka znad Jordanu, szukamy odpowiedzi na pytania: Jak rozeznać i wypełniać wolę Bożą w codzienności? Jak pomagać w tym własnym dzieciom, wycho­wan­kom i penitentom? Jak pozostać wiernym Prawdzie w świecie przenik­niętym re­la­ty­wizmem moralnym?

„Nieznajomość Pisma Świętego jest nieznajomością Chrystusa” – przypomina słowa św. Hieronima Konstytucja o Objawieniu Bożym Drugiego Soboru Watykańskiego (zob. KO 25).

Czytanie Biblii obok liturgii stało się fundamentem odnowy posoborowej. Jest to właściwie powrót do najstarszej tradycji i praktyki duchowej. Na stałym kontakcie z Pismem Świętym opierała się duchowość Izraela – narodu wybranego Starego Testamentu.

Lectio divina – Boże czytanie – jest praktyką stałego czytania Pisma Świętego, niezmiernie ważną dla właściwego wzrostu wiary i poznania Boga. Nie chodzi jednak o jakiekolwiek czytanie Pisma Świętego, lecz o kontakt z żywym Bogiem przez spotkanie z Jego Słowem. 

Jedną z najświętszych w klasztorze benedyktyńskim praktyk jest lectio divina – modlitewne czytanie słowa Bożego. Określam ją w taki lakoniczny sposób, jednak ciężar i potencjał lectio są niezmierzone. Wyobraźmy sobie, że mamy okazję porozmawiać z kimś niezwykle potężnym. Jak w takiej sytuacji będziemy się zachowywać? Oczywiście chcielibyśmy „z pokorą i szacunkiem”. A jeśli naszym rozmówcą jest sam Bóg? Co wtedy?

W praktyce wiemy, że różnie bywa. Czasem mamy dużo sił i ochoty, jesteśmy otwarci i pojętni, czytanie Pisma Świętego cieszy nas jak nic innego na świecie, daje dużo światła i pokoju. Obok tych, nielicznych przecież, chwil bardzo często naszym udziałem jest zgoła odmienny stan.

W najlepszym przypadku jest zwyczajnie – bez uniesień, ale i bez trudu, po prostu czytamy i mniej więcej rozumiemy, co Autor miał na myśli; ale bywają i chwile, w których jest nam naprawdę trudno wytrwać nad otwartą Księgą i wszystko w nas krzyczy, że powinniśmy ją zamknąć i wreszcie zrobić coś konkretnego. Czasem przysypiamy, bądź to, co właśnie przeczytaliśmy, budzi nasz głęboki sprzeciw.

Piękne, głębokie i inspirujące rozważania Słowa Bożego, których autorem jest ojciec Krzysztof Górski, karmelita bosy.

Znakomity przewodnik na drodze spotkań ze Słowem, które rodzą się w klimacie życia codziennego, a prowadzą do nowego życia. To Słowo ma przecież moc stwórczą.

Książka jest owocem osobistych spotkań autora ze Słowem Bożym, noszenia go w sercu, kołysania go. A kołysanie doprowadza do interakcji pomiędzy kołyszącym sercem a kołysanym słowem, do powstania nowych więzi, do wzajemnego przenikania. I oto słowo opowiadające o wydarzeniach sprzed kilku tysięcy lat staje się nagle moim doświadczeniem, treścią mojego życia, odpowiedzią na moje pytania.