Życiowy Escape Room. Bóg daje się znaleźć - Grzegorz Fels

„O cudach nie powinniśmy mówić tylko w czasie przeszłym, bo one wciąż się zdarzają i świadczą o istnieniu i działaniu Boga" — pisze Grzegorz Fels. Życiowy Escape Room. Bóg daje się znaleźć to ponad dwadzieścia współczesnych, udokumentowanych znaków zebranych w jednym miejscu: cuda eucharystyczne od Lanciano (750) po Sokółkę (2008), Legnicę (2013) i przypadki z lat 2022–2024, „płaczące" i „toczące olej" obrazy oraz ikony, Całun Turyński, krew św. Januarego i uzdrawiający olej z ciała św. Charbela.

Autor układa je jak wskazówki w tytułowym escape roomie: życie jest „pokojem niewiadomych", z którego wychodzi się, odczytując Boże znaki. Każdy przypadek ma źródła i przypisy, część opartą na badaniach medycyny sądowej. 206 stron plus 12 stron kolorowej wklejki, imprimi potest ks. Józefa Figla SDS.

Dlaczego warto ją mieć

Bo odpowiada na najczęstsze zdanie, jakie słyszy się od osób z trudnościami w wierze: „pokaż dowód". Fels nie przekonuje emocją ani ogólnikiem, tylko konkretem, który da się sprawdzić: nazwa miejscowości, rok, nazwisko lekarza, sygnatura badania, orzeczenie komisji. To książka do wręczenia komuś, kto szuka i nie chce pobożnych frazesów, i do trzymania pod ręką, gdy w rozmowie pada pytanie „a skąd wiesz, że Bóg istnieje". Jej mottem jest zdanie Edyty Stein: „Bóg jest Prawdą. Kto szuka prawdy, ten szuka Boga, choćby o tym nawet nie wiedział".

Dla kaznodziei: gotowy magazyn przykładów z przypisami

To najczęstszy powód, dla którego po tę książkę sięgają kapłani. Zamiast szukać po całym internecie, dostają uporządkowany zestaw scen do kazań, każdą z odsyłaczem do źródła. Weźmy Legnicę, 25 grudnia 2013: hostia upadła podczas Komunii, włożono ją do wody, a po dziesięciu dniach na jednej piątej powierzchni pojawiło się ciemnoczerwone przebarwienie. Biskup powołał komisję, próbki zbadała medycyna sądowa we Wrocławiu, a potem w Szczecinie badanie genetyczne wykazało ludzkie DNA. W komunikacie napisano, że „w obrazie histopatologicznym stwierdzono fragmenty tkankowe zawierające pofragmentowane części mięśnia poprzecznie prążkowanego. Obraz jest najbardziej podobny do mięśnia sercowego ze zmianami, które często towarzyszą agonii". Jeszcze mocniej brzmi cytowana w książce opinia patomorfolog badającej hostię z Sokółki: „Serce było żywe, znajdowało się w stanie poprzedzającym śmierć. (...) Jeżeli ktoś nie chce uwierzyć, to choćby i zobaczył, zamknie oczy". Takie zdanie zostaje w pamięci słuchacza dłużej niż akapit teologii. Kaznodzieja ma je tu podane z datą, miejscem i przypisem.

Od cudów po świadectwa

Książka ma dwie części. Pierwsza to „znaki ciągłego działania Boga": cuda eucharystyczne, płaczące obrazy (m.in. Kalwaria Zebrzydowska, Syrakuzy 1953), relikwie i Całun, o którym Fels przytacza konkret aż do monet na oczach zmarłego (leptony Piłata z I wieku, z charakterystycznym błędem w napisie) i kryształków aragonitu z okolic Jerozolimy. Druga część to świadectwa świeckich i kapłanów, „nie tylko katolików"; jest wśród nich nawet serbski prawosławny katecheta. Autor nie udaje przy tym łatwowierności: jeden z rozdziałów wprost pyta o krew św. Januarego „płynna krew czy »chemiczny przekręt«?", a przy cudach eucharystycznych cytuje ostrożną formułę Kościoła: „wydarzenie o znamionach cudu".

Co warto wiedzieć

Czy opisane cuda są zbadane naukowo?

Część kluczowych: tak. Przy Legnicy i Sokółce książka relacjonuje badania histopatologiczne, mikrobiologiczne i genetyczne prowadzone przez zakłady medycyny sądowej (Wrocław, Szczecin), z nazwiskami lekarzy i orzeczeniem, że materiał to tkanka mięśnia sercowego z cechami agonii. Kościół stosuje przy tym ostrożne określenie „wydarzenie o znamionach cudu eucharystycznego", które autor uczciwie przywołuje.

Czy nadaje się jako pomoc do kazań i katechez?

Tak, i po to bywa kupowana najczęściej. Każdy przykład ma miejsce, datę i przypis do źródła, więc scenę można wykorzystać w homilii albo na katechezie bez dodatkowego researchu. Dwanaście cudów eucharystycznych, osobne rozdziały o płaczących obrazach, Całunie i relikwiach dają zapas na cały rok liturgiczny.

Czy to książka tylko dla katolików?

Nie. Autor pisze wprost, że przywołuje opinie osób świeckich i kapłanów, „nie tylko katolików", a w części ze świadectwami umieszcza m.in. serbskiego prawosławnego katechetę. We wstępie adresuje ją także do agnostyków i ateistów, którzy „szczerze szukają"; stąd rama „Kto szuka, ten znajdzie" (Mt 7,7).

Kto jest autorem?

Grzegorz Fels, autor piszący przystępnie, z lekkim, publicystycznym tonem (stąd „selfie Jezusa" na Całunie czy porównanie życia do escape roomu). Książkę dedykuje żonie, córce i synowi, „do których miłość jest dla mnie realnym dowodem istnienia kochającego Boga".

e-religijne.pl prowadzimy od 2009 roku i mamy w ofercie zarówno tę pozycję, jak i osobne opracowania o Całunie czy cudach eucharystycznych, więc łatwo dobrać komplet do rozmów o wierze albo do przygotowania kazań. Jedno uczciwe zastrzeżenie: to popularny zbiór znaków z przypisami, nie praca naukowa ani rozprawa apologetyczna. Jej siła leży w gęstości sprawdzalnych przykładów, nie w systematycznym dowodzeniu.