Diakonat stały w Kościele w Polsce. Tom 6. Posługa – dziedzictwo – świadectwo

„Diakonat stały w Kościele w Polsce. Tom 6. Posługa – dziedzictwo – świadectwo” zestawia teologiczną refleksję nad diakonatem z konkretnymi obszarami posługi i świadectwami jej przeżywania.

W 22 tekstach znalazły się zagadnienia liturgii, sakramentalnej łaski święceń, duszpasterstwa rodzin, służby chorym i kultury głoszonego słowa. To lektura dla mężczyzn rozeznających powołanie, przygotowujących się do święceń, diakonów stałych oraz kapłanów i kierowników duchowych towarzyszących ich formacji.

Posługa diakona: liturgia i sakramentalna łaska święceń

Dk. Waldemar Rozynkowski w artykule „O posłudze liturgicznej diakona stałego” odczytuje zadania diakona w świetle Dyrektorium o posłudze i życiu diakonów stałych. Omawia między innymi jego obecność w celebracji Eucharystii, przygotowaniu do sakramentów, duszpasterstwie rodzin, opiece nad chorymi i modlitwie Liturgią Godzin. Przywołuje również przykłady posługi polskich diakonów.

Marek Marczewski rozwija tę refleksję w tekstach „Diakon sługą i stróżem godnego i prawego sprawowania liturgii” oraz „Sakramentalna łaska diakonatu”. Dla kandydata i formatora są to tematy zasadnicze w rozmowie o tożsamości diakona: pozwalają rozpatrywać podejmowane zadania w związku z przyjętym sakramentem i wynikającym z niego powołaniem do służby.

Duszpasterstwo rodzin i posługa wobec cierpiących

Osobne, obszerne opracowanie Marka Marczewskiego „Antidotum przeciw zawieraniu małżeństw nieważnych lub nietrwałych” podejmuje zagadnienie przygotowania do małżeństwa w odniesieniu do dokumentu „Droga wtajemniczenia katechumenalnego dla życia małżeńskiego”. To materiał szczególnie przydatny osobom zainteresowanym zaangażowaniem diakonów w duszpasterstwo rodzin i towarzyszenie narzeczonym.

Z kolei dk. Adam Runiewicz w tekście o Niewidzialnym Klasztorze Jana Pawła II przygląda się diakońskiej posłudze miłości wśród osób cierpiących. Przywołane doświadczenia dają podstawę do rozmowy o duchowym towarzyszeniu chorym i o ich własnym miejscu we wspólnocie Kościoła.

Kultura słowa — konkretna pomoc dla głoszącego

Jednym z praktycznych wyróżników tomu jest artykuł Kornelii Czogalik „Kultura słowa w służbie Słowu”. Autorka, doktor teologii moralnej i magister polonistyki, omawia konkretne problemy języka publicznych wystąpień: wymowę, akcent, odmianę wyrazów i nazwisk oraz budowę zdań.

Tekst pozwala przyjrzeć się własnemu sposobowi mówienia podczas homilii, modlitwy i innych wystąpień. Może posłużyć jako materiał do zajęć z kandydatami lub samodzielnej pracy nad językiem posługi.

Dziedzictwo diakonatu i duchowe źródła służby

Część „Dziedzictwo” obejmuje między innymi „Książeczkę o św. Wawrzyńcu” dk. Marka Czogalika, opracowanie ks. Łukasza Starczewskiego dotyczące diakonatu w Encyklopedji kościelnej ks. Michała Nowodworskiego oraz tekst dk. Waldemara Rozynkowskiego poświęcony homilii bł. ks. Jerzego Popiełuszki o św. Szczepanie.

Obok nich znajdują się opracowanie Dariusza Chmielewskiego o diakonacie stałym w nauczaniu papieża Franciszka, „Spojrzenie zza krat karmelu na diakonat stały” s. M. Grażyny Zieleń OCD i artykuł Marcina Czyżowicza o cnocie milczenia w życiu i posłudze diakona. Taki dobór tekstów otwiera przestrzeń do formacji duchowej zakorzenionej w historii i tradycji Kościoła.

Świadectwa: dom opieki, rodzina i doświadczenia misyjne

Osiem tekstów w części „Świadectwo” przybliża osobisty wymiar powołania. Wśród nich są „Diakon w domu opieki” dk. Jana Ogrodzkiego, „Tata diakon” Marty Dobrzyńskiej, „Wspomnienia z posługi w Kazachstanie” dk. Stanisława Dziemiana oraz „Diakon na peryferiach” dk. Krzysztofa Łaszuka.

Dla rozeznającego są to teksty do zestawienia z własnymi pytaniami o przyszłą posługę. Dla diakona i formatora — materiał do rozmowy o doświadczeniach, możliwościach i różnych środowiskach realizowania tego samego powołania.

Tom VI jest monografią zbiorową pod redakcją dk. prof. Waldemara Rozynkowskiego. Trzy części — posługa, dziedzictwo i świadectwo — pozwalają wybierać teksty odpowiadające aktualnym potrzebom osobistej lektury, spotkania formacyjnego lub formacji stałej.