Diakonat stały w Kościele w Polsce. Tom 7. Powołanie – posługa – duchowość

„Diakonat stały w Kościele w Polsce. Tom 7. Powołanie – posługa – duchowość” łączy refleksję nad powołaniem z zagadnieniami przepowiadania, praktyki liturgicznej i życia duchowego diakona.

Monografia zbiorowa pod redakcją dk. prof. Waldemara Rozynkowskiego dostarcza materiału do osobistej lektury, rozmów formacyjnych i pogłębiania tożsamości diakońskiej — zarówno podczas przygotowania do święceń, jak i po ich przyjęciu.

Powołanie: rozeznawanie i źródła diakońskiej tożsamości

Punktem odniesienia dla mężczyzny rozważającego tę drogę jest artykuł Marka Marczewskiego „Czym jest powołanie do diakonatu stałego”. Pozwala skierować lekturę ku pytaniu zasadniczemu dla rozeznawania: o naturę powołania, któremu człowiek zamierza odpowiedzieć swoim życiem.

Biblijne podstawy refleksji podejmuje dk. Krzysztof Pakuza w opracowaniu „Wybór Siedmiu (diakonów?)”. Autor analizuje Dz 6,1–7, uwzględniając krytykę tekstu, przekład i komentarz filologiczny. To propozycja dla czytelnika, który chce uważniej zbadać związek tej perykopy z rozumieniem posługi diakońskiej.

Perspektywę historyczną poszerzają teksty o. Bazylego Degórskiego OSPPE o św. Efremie Syryjczyku i św. Olimpii oraz przekład i opracowanie „Żywota i przeniesienia [relikwii] św. Olimpii”. W tej części znalazł się również artykuł Dariusza Chmielewskiego dotyczący diakonatu kobiet w świetle nauczania papieża Franciszka.

Posługa: przepowiadanie, przekaz wiary i celebracja

Dla diakonów już posługujących oraz osób przygotowujących ich do święceń szczególnie istotne będą opracowania Marka Marczewskiego „Diakon a przepowiadanie Słowa Bożego” i ks. Wojciecha Oleśkowa „Diakon stały w przekazie wiary”. Podejmują one relację między wiarą samego diakona, jego formacją a powierzonym mu zadaniem głoszenia.

Refleksję nad służbą rozwijają teksty „Służebna rola Syna Człowieczego” Marka Marczewskiego, oparty na opisie umycia nóg uczniom, oraz „O potrzebie diakonatu” dk. Jana Ogrodzkiego.

Konkretnym zagadnieniom celebracji poświęcono osobne, obszerne opracowanie. Łukasz Wolański przedstawia uwagi ceremonialne dotyczące Mszy, w których uczestniczy jeden, dwóch, trzech lub więcej diakonów. Zakres tego tekstu będzie istotny również dla ceremoniarzy i kapłanów przygotowujących liturgię z udziałem diakonów.

Duchowość: służba i zagrożenie aktywizmem

Część poświęcona duchowości daje materiał do rozmowy o wewnętrznym wymiarze powołania. Zawiera między innymi teksty ks. Rajmunda Ponczka „Diakonat – gorejący krzew mojego życia. Mogę i chcę spalać się dla Boga i bliźniego” oraz „Słowa wypowiedziane nad Jeziorem Galilejskim”, a także opracowanie Kornelii Czogalik „Oto ja, diakon – sługa Twój”.

Dk. Marek Czogalik podejmuje zagadnienie zagrożenia aktywizmem, odnosząc je do postaci s. Dulcissimy. To temat szczególnie przydatny w pracy z kierownikiem duchowym: pozwala podjąć rozmowę o relacji między zaangażowaniem w posługę a życiem modlitwy. Tom zamyka refleksja dk. Waldemara Rozynkowskiego nad Rokiem Jubileuszowym 2025, skierowana do diakonów stałych i rozeznających powołanie.

Dla kogo ten tom będzie przydatny?

• Dla rozeznających powołanie — jako lektura pomagająca pogłębić pytania o tożsamość i sens posługi diakona stałego.
• Dla aspirantów i kandydatów — jako uzupełnienie formacji biblijnej, teologicznej, pastoralnej i duchowej.
• Dla wyświęconych diakonów — do formacji stałej oraz refleksji nad przepowiadaniem, celebracją i własnym życiem duchowym.
• Dla kapłanów, formatorów, ojców duchownych i kierowników duchowych — jako źródło tekstów do omówienia podczas spotkań i indywidualnego towarzyszenia.

Trzyczęściowy układ pozwala wybierać artykuły odpowiadające aktualnym potrzebom czytelnika lub grupy formacyjnej. Jest to zbiór opracowań różnych autorów, łączący studium źródeł z refleksją nad posługą i duchowością diakona w polskim Kościele.