Św. Hildegarda z Bingen. Objawienia i cuda

Książka przedstawia niezwykłe życie, cuda i wizje św. Hildegardy z Bingen (1098-1179) – wielkiej mistyczki i wizjonerki, obdarzonej od najmłodszych lat nadprzyrodzonym darem objawień oraz poznania tajemnic ziemi i nieba. Oprócz objawień mamy tu jeden z najwcześniej napisanych żywotów Hildegardy, kładący szczególny nacisk na najbardziej niezwykłe, cudowne i mistyczne aspekty jej życia. Na kartach tej wyjątkowej lektury poznajemy postać cudotwórczyni niezwykle doświadczanej przez cierpienia, założycielki klasztorów, pokornej benedyktynki obdarzonej wszechstronną wiedzą o całym stworzeniu.

Życie i objawienia św. Hildegardy – kobiety, którą od stuleci podziwia świat!

Wstęp (fragment)

Święta Hildegarda z Bingen urodziła się w roku 1098 w Bermersheim w Nadrenii, a zmarła 17 września 1179 roku w Rupertsbergu, w założonym przez siebie klasztorze. Od miejsca, w którym założyła klasztor zwana jest Hildegardą z Bingen. Uznawana jest za jedną z najbardziej niezwykłych kobiet w dziejach Kościoła.

Zważywszy na ogrom i różnorodność jej dokonań trudno się temu dziwić. Hildegarda była benedyktynką, wizjonerką i mistyczką. Jednocześnie reformowała życie religijne i pracowała nad księgami, w których przedstawiła swoje wizje. Założyła kolejno dwa klasztory dla swej rozrastającej się wspólnoty.

Urodziła się jako dziesiąte dziecko w rodzinie szlachty frankońskiej, Hildeberta i Mechtyldy z Bermersheim. (...) Zgodnie z ówczesną tradycją, jako ośmioletnia dziewczynka Hildegarda została ofiarowana Kościołowi. Rodzice posłali ją do konwentu benedyktynek na górze św. Dyzyboda (w Disibodenbergu), gdzie pod opieką mniszki Jutty ze Sponheim przygotowywała się do życia w klasztorze. Po kilku latach Hildegarda przyjęła welon i została jedną z benedyktynek w opactwie pod wezwaniem św. Dyzyboda. (...) Kiedy Jutta zmarła, w roku 1136 siostry wybrały ją na swoją nową przełożoną. (...) Pomimo wielu obowiązków względem wspólnot i utrzymania powierzonych jej mniszek, prowadziła bardzo obfitą korespondencję z najwybitniejszymi przedstawicielami epoki, m. in. z papieżami i władcami.

W roku 1141 Hildegarda zaczęła spisywać swoje wizje, których doświadczała od wczesnego dzieciństwa. Pomagał jej w tym jej sekretarz, mnich Wolmar. Pierwsze z jej dzieł, Scivias, zostało ukończone w roku 1151, kolejne, Liber vitae meritorum, powstawało w latach 1158- 1163, a ostatni ważny zbiór, Liber divinorum operum, w latach 1163-1174. Oprócz wielkich dzieł Hildegarda napisała również szereg pomniejszych utworów: komentarz do reguły św. Benedykta, żywoty św. Ruperta i Dyzyboda, dzieła o charakterze przyrodoleczniczym, a także wiele homilii. Ponadto przygotowała zbiór pieśni, do których skomponowała muzykę. Wreszcie spisała objawiony jej język w alfabecie, który, jak zaznaczyła, również poznała w widzeniu. Większość pism Hildegarda spisywała przy pomocy sekretarza – najpierw był nim wspomniany Wolmar, a po jego śmierci obowiązki pisarskie przejął Godfryd, mnich z Disibodenbergu. On także napisał pierwszą część Żywota Hildegardy, który dokończył inny mnich z opactwa św. Dyzyboda, Teodoryk.

Hildegarda zmarła w opinii świętości w roku 1189. Choć oficjalnie nigdy nie została kanonizowana, jej kult szerzył się w Nadrenii. Dopiero 10 maja 2012 roku, ze względu na jej zasługi, papież Benedykt XVI oficjalnie uznał Hildegardę za świętą i rozszerzył jej kult na Kościół powszechny. Wcześniej zapowiedział także, że św. Hildegarda zostanie ustanowiona nowym doktorem Kościoła. Jej wspomnienie przypada 17 września. Hildegarda jest patronką esperanto, językoznawców, a także naukowców.

Całe bogate życie Hildegardy świadczy o jej dobroci, pracowitości i niezwykłej osobowości, ale także o tym, że charakteryzowała się żelazną wolą i konsekwencją. Najważniejsze, co chciała przekazać dalszym pokoleniom to myśl, że w całym stworzeniu, drzewach, roślinach, zwierzętach, kamieniach, minerałach są ukryte tajemnice Boże, których żaden człowiek nie może poznać, jeśli Bóg ich sam nie objawi.