Zeszyty Karmelitańskie nr 3 (64/2013) Nie będziesz brał imienia Pana Boga twego nadaremno

„O cokolwiek prosić będziecie w imię moje, to uczynię, aby Ojciec był otoczony chwałą w Synu. O cokolwiek prosić Mnie będziecie w imię moje, Ja to spełnię [...] Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam: o cokolwiek byście prosili Ojca, da wam  imię moje. Do tej pory o nic nie prosiliście w imię moje: proście, a otrzymacie, aby radość wasza była pełna” (J 14,13; 16,23-24).

Drugie przykazanie Dekalogu mówi o świętym imieniu Boga; zakazuje wzywać Jego imienia „nadaremno”. Nakazuje szacunek dla Jego imienia, a więc i Jego samego. Nie wzywanie Go do „czczych” rzeczy” (por. Wj 20,7; Pwt 5,11). Nie oznacza to jednak tylko nadużywania imienia boskiego w okolicznościach życia codziennego, gdy stosujemy je jako wykrzyknik; wszelkie „przysięganie się”, składane zapewnienia i obietnice (zwykle z tego się spowiadamy...). Nadaremno” – to również wszelkie nadużywanie imienia Boga w kwestiach, gdzie Bóg obdarzył życie człowieka autonomicznością; wszelkie mieszanie religii i innych dziedzin życia społecznego; wszelkie polityczne manipulacje wykorzystujące Boga do swoich celów.

Jezus, przychodząc na świat, precyzuje ów PRZEDMIOT prośby („kiedy się modlicie mówcie... bądź wola Twoja”); lecz uczy nas również WIARY W JEJ SKUTECZNOŚĆ. Wskazują na to Jego słowa, w których polecił, abyśmy „prosili w Jego imię. Przez to bowiem Ojciec dozna chwały”; zapewniając: „O cokolwiek prosić będziecie w imię moje, to uczynię, aby Ojciec był otoczony chwałą w Synu. O cokolwiek prosić Mnie będziecie w imię moje, Ja to spełnię” (J 14,13). – Jest to przykazanie zatem nie tylko ZAKAZEM, ale jednocześnie NAKAZEM-OBIETNICĄ proszenia nie-nadaremno!

Prosić zaś w imię Jezusa oznacza przyjąć Jego naukę, Jego samego – stać się chrześcijaninem na serio. Prosić w czyjeś imię może tylko ten, kto zna tego kogoś; imię wskazuje bowiem na osobę, nie jest pustym brzmieniem. Wówczas nasza prośba będzie skuteczna, tego przecież chce sam Bóg, by nasza modlitwa przynosiła owoce („proście, a będzie wam dane”).

Bo jeśli imię Boże przestało znaczyć, to dlatego że straciliśmy wiarę! Modlitwę – wzywanie Jego imienia zamieniliśmy na wykrzykniki. Nic już nie znaczy przysięga przed ołtarzem, składana wobec narodu... Przyjrzyjmy się postaciom św. Teresy od Jezusa, mistyków, „Inki”, ks. Popiełuszki – one są wciąż aktualnym przykładem, wyrazem żywej wiary.