Zeszyty Karmelitańskie nr 4 (65/2013) Pamiętaj, abyś dzień święty święcił

"I tak dopełnił Bóg stworzenia nieba i ziemi wraz z tym, co na nich było. W siódmym dniu dopełnił Bóg dzieła, nad którym pracował. Siódmego dnia przestał pracować po całym dziele, które uczynił... I pobłogosławił Bóg ten siódmy dzień i ustanowił go świętym, bo tego dnia przestał pracować po tym jak dokonał dzieła stworzenia." (Rdz 2,1-3)

Kiedy człowiek, kończąc swój tygodniowy dzień pracy, cieszy się nadchodzącym weekendem, wolnym czasem, odpoczynkiem i innością tych dni – „spogląda” i ocenia miniony tydzień...

Człowiek wierzący, świętując ten dzień, idzie do kościoła, by uczestniczyć w Eucharystii – Dziękczynieniu. To pozwala mu ujrzeć minione dni w świetle Boga – Jego prawdy i dobra (skoro ma dziękować Bogu). Świętowanie nie jest zatem bezczynnością czy zwykłym odpoczynkiem, lecz kontemplowaniem dokonanego dzieła – tak, jak niegdyś Bóg kontemplował stworzony przez siebie świat. Człowiek wierzący zastanawia się, kim stał się przez ten czas. Czym zapełnił minione dni...? Kto lub co było dla niego najważniejsze? Czy pamiętał o modlitwie, o swojej rodzinie, przyjaciołach...? Jak wykorzystał dary i talenty Boże: czy nie brał Jego imienia na daremno? Co było dobre? Co okazało się złe lub niedoskonałe? Za co jest wdzięczny, za co przeprasza...?

Człowiek, który nie wierzy w Boga, nie świętuje dnia wolnego. On w nim jedynie odpoczywa, spędzając czas i oceniając minione dni w innej perspektywie: tego, co dla niego jest ważne i cenne; oraz w innej, „nowoczesnej świątyni”: w galeriach handlowych, salonach samochodowych, na wycieczkach, działkach i pubach... W świetle tego, co w nich znajduje, i z kim się spotyka, spogląda na minione dni. Nie pyta się o to, kim stał się w minionym czasie (chyba że chodzi o stopień osiągniętej kariery, zdobyte umiejętności...), co stało się z jego sumieniem czy sercem... Przelicza efektywność dni pracy na to, co osiągnął, co może kupić; na ilość rat do spłacenia oraz dobra, które może używać – czyli na to, co posiada!

Człowiek świętujący – ocenia, kim stał się dzięki swej pracy; człowiek odpoczywający – ocenia to, co posiada. Pierwszy myśli o dobru nieprzemijającym, drugi natomiast – o dobrach, które już teraz są dostępne, i które może konsumować. Taki jest sens tego niepozornego przykazania, które często redukujemy jedynie do obecności na niedzielnej Eucharystii, nawet nie wiedząc, ile ono mówi o naszej postawie i życiu.