Nie ma bezsensownych dróg Doświadczenia pustyni nie da się niczym zastąpić - Reinhard Abeln

Przejdź do sekcji Opinie

14,50 zł

Celem tej książki nie jest pouczanie kogokolwiek. Została napisana z nadzieją, że być może dzięki niej jak największej liczbie ludzi uda się powiedzieć: Nie ma bezsensownych dróg. Nawet droga przez pustynię kryje w sobie wielką wartość.

„Wszystko widzisz inaczej i o wiele lepiej oczyma, które płakały”, powiada stare przysłowie.

Kto w ciszy i spokoju przemyśli i będzie pamiętał o tym co tu napisano, doświadczy, „że spokój jest często działaniem, a ruch zatrzymaniem się w miejscu, rozpad tylko stadium wstępnym czegoś nowego oraz, że pustynia kryje w sobie bogate życie” (Ulrich Schaffer).

Prawdziwe jest zdanie: Bóg na nikogo nie nakłada większego ciężaru, niż mógłby unieść!

Przejdź do pełnego opisu

Producent: Tyniec Wydawnictwo Benedyktynów (przejdź do produktów)

Ilość

szt.

Ilość

szt.

Czas wysyłki: od 3 do 5 dni roboczych

Do darmowej dostawy brakuje Ci jedynie Wartość koszyka osiągneła limit na darmową dostawę zł

Dostępność:

tak

Udostępnij

Zapytaj o produkt

Opis

Celem tej książki nie jest pouczanie kogokolwiek. Została napisana z nadzieją, że być może dzięki niej jak największej liczbie ludzi uda się powiedzieć: Nie ma bezsensownych dróg. Nawet droga przez pustynię kryje w sobie wielką wartość.

„Wszystko widzisz inaczej i o wiele lepiej oczyma, które płakały”, powiada stare przysłowie.

Prawdziwe jest zdanie: Bóg na nikogo nie nakłada większego ciężaru, niż mógłby unieść!

Droga przez pustynię, jak to pokażą nasze wywody – zaczerpnięte z tego, co podsłuchane w codzienności – nie musi pozostawać ciężarem, ale może stać się życiową szansą. Tylko ten, kto jest „całkiem na dole”, wie gdzie jest „góra”. Tylko ten, kto zna „ciemność”, wie, co to „światło”. Tylko ten, kto krzyczy, nie utonie i może oczekiwać pomocy.

Kto doświadczył „pustyni”, wie ponadto, że nie ma dla niego ważniejszego rozmówcy, niż sam Bóg. Dokonał uzdrawiającego odkrycia: Uzdrowienie przychodzi z pustyni. Bóg idzie po człowieka tam, gdzie ten „drepcze w miejscu”, apatyczny i zastraszony, bezradny i bezbronny, nie wie co robić, jest „u kresu sił”.

Nikt nie doświadczył tego głębiej, niż duński filozof i mistyk chrześcijański Søren Kierkegaard (1813–1855). Spod jego pióra wyszło znakomite zdanie: „Poszedłbym na dno, gdybym nie sięgnął dna”. Doświadczenie pustyni, sięgnięcie granicy, jego „zejście na dno” była warunkiem koniecznym dotarcia do jedynego pewnego dna – do Boga.