Wino demonów. Nauka Ewagriusza z Pontu o gniewie i łagodności - Gabriel Bunge OSB

Uznaj swój gniew! Najgroźniejszym staje się tłumiony gniew, który może zawładnąć nami całkowicie, przesłonić naszą prawdziwą tożsamość, zamknąć w pułapce własnych emocji.

Aby wyrwać się z morderczego uścisku tłumionego gniewu, trzeba się nauczyć go wyrażać – uczciwie i bezpośrednio. Ta książka uczy nas, jak we właściwy sposób wyrażać gniew, a także jak i kiedy udzielić przebaczenia.

Znakomity poradnik, który pomoże Ci w uwolnieniu się od niszczącego Ciebie i Twoje relacje z innymi gniewu. Ponieważ korzenie grzechu gniewu leżą w sferze emocji, często wydaje się nam, że nie sposób nad nim zapanować. Ta książka udowadnia, że możemy nauczyć się, jak radzić sobie z negatywnymi uczuciami w stosunku do bliźnich w taki sposób, aby nie prowadziły one nas do grzesznego gniewu.

Książka przedstawia naukę Ewagriusza z Pontu (345–399) na temat ośmiu duchów zła zwanych też myślami namiętnymi (gr. logismoi) atakujących każdego człowieka czyli obżarstwa, nieczystości, chciwości, smutku, gniewu (złości), acedii, próżności i pychy.

W prezentowanym skupieniu o. Józef Augustyn, inspirując się nauką Ewagriusza z Pontu "O ośmiu duchach zła", ukazuje drogę życia duchowego jako poznawanie samego siebie, którego istotą jest wzajemne przenikanie się Boga i człowieka.

Owocem prawdziwego poznania siebie jest świadomość ludzkiej biedy, oraz głębokie pragnienie zjednoczenia z Panem. Chrześcijańskie życie duchowe jest źródłem dobroci, piękna i harmonii ludzkiego życia.

W czasie pobytu na pustyni walki duchowe, toczone przez Ewagriusza, nie tylko nie ustały, ale wręcz przeciwnie, nasiliły się. Pisze Palladiusz:

Pewnego razu demony tak bardzo doświadczały go pokusą nieczystości, że – jak nam [później] powiedział – przyszła mu do serca myśl: „Bóg mnie opuścił”; i całą noc spędził na modlitwie stojąc w cysternie z wodą, nagi, w środku zimy, aż jego ciało stało się twarde jak kamień. Innym razem gnębił go duch bluźnierstwa i spędził czterdzieści dni bez wchodzenia pod dach celi, aż całe ciało pokryło się robactwem niczym nierozumne zwierzę.

Ewagriusz doszedł do wniosku, że w przypadku mnichów główna walka toczy się w myślach człowieka, w sferze mniej lub bardziej niezaspokojonych pragnień czy ambicji. Problem nie leży w samych grzechach, ale w pierwszym rzędzie w walce o wyeliminowanie demonicznych podszeptów, myśli (gr. logismoí), które prowadzą do niegodziwych czynów.

Jan Klimak miał posiadać wyjątkowe wykształcenie i wiedzę. Pozostawił po sobie niezwykłe dzieło, Drabinę raju, które jest zarysem drogi do świętości. Napisał je na prośbę przełożonego sąsiedniego monasteru z Raithau.

W swojej pisarskiej i teologicznej koncepcji odwołuje się do wizji Jakuba, który uciekając przed Ezawem, zasnął w drodze: We śnie ujrzał drabinę opartą na ziemi, sięgającą swym wierzchołkiem nieba, oraz aniołów Bożych, którzy się wspinali i schodzili po niej na dół (Rdz 28,12).

Do tego zdarzenia nawiązuje Jezus w rozmowie z Natanaelem: Zobaczysz jeszcze więcej niż to (…). Ujrzycie niebiosa otwarte i aniołów Bożych wstępujących i zstępujących nad Syna Człowieczego (J 1,50–51).

Drabina staje się dla pisarza obrazem zstępowania Boga ku człowiekowi, a przede wszystkim wędrówki człowieka ku Bogu, która przypomina wspinanie się po trzydziestu szczeblach. Stanowią one literacką metaforę, ale też oddają osobiste doświadczenie duchowe autora, który przez czterdzieści lat prowadził życie pustelnicze