Ora et pokora. Drabina św. Benedykta - Augustine Wetta OSB

Benedyktyńskie motywy codzienności. Dlaczego Reguła? Raczej chyba, zwłaszcza na tym miejscu, wiadomo. Chodzi, rzecz jasna, o Regułę św. Benedykta.

Dlaczego jednak selfie? Bo takie… mamy czasy. Wszelki kontakt, jakiekolwiek poznanie czegoś dzisiaj zasadniczo sprowadza się do selfie. Daje ono wrażenie zatrzymania danej rzeczy a nawet jej zawłaszczenia. I tak, z jednej strony, owa rzecz staje się nasza. Z drugiej – my się też przy niej określamy.

Ktoś może zarzucić takiemu podejściu do rzeczy powierzchowność. I słusznie. Ale kto ma jeszcze dzisiaj motywację, ale i możliwości czy czas na pogłębione studium, poprzedzone odpowiednim przygotowaniem? Jeśli więc dzisiejszemu światu chciałoby się przybliżyć Regułę, to chyba przede wszystkim w taki sposób: flash, snapshot, flickr. Ale czy tak wypada? Co odpowiedzieć? Może jedynie to, że Reguła ma już tyle wieków i tyle „doświadczyła” że i nie zaszkodzą jej selfie. Można mieć natomiast nadzieję, że może pomogą robiącym sobie to selfie – i może nawet do czegoś zmotywują…

W mediach panuje prosta zasada: krótko i przystępnie… Treść, która przekracza określone normy, w jakiś sposób przytłacza i staje się mało atrakcyjna.

W pośpiechu przelatujemy przez słowa-klucze, czasami zatrzymując się na dłużej. Nie mam na to czasu. Pęd życia wymaga wyrobienia określonej normy. Zazdrościmy tym, którzy mogą sobie pozwolić na luksus powiedzenia: nigdzie mi się nie śpieszy.

Z literaturą religijną jest odwrotnie. Ona nie akceptuje pośpiechu, tym bardziej wyrabiania sobie opinii w danym temacie na podstawie jednej książki. Świat nie jest czarno-biały. Skala szarości pozwala na obiektywizm.

Udostępniamy poniższe motywatory, aby jeszcze bardziej usprawnić proces zapoznawania się z duchowością benedyktyńską i z tym, co 1500-letnia tradycja, w słowach współczesnych pisarzy, ma do zaoferowania. Znajdziecie tutaj autorów, których treści publikowaliśmy na stronach internetowych i w mediach społecznościowych. Podobnie jak publikacje Jak żyć według Ojców Pustyni? oraz Osiem rodzajów złego życia, i ta książka jest tylko urywkiem większej całości. Zebrane tutaj refleksje mają nadać kierunek i zachęcić do

Najwyższej jakości kubek ceramiczny, posiadający nadruk z medalem św. Benedykta.

Pojemność: 330 ml. Odporny na mycie w zmywarce.

Wysokość: 95 mm
Średnica: 82 mm

Czym jest kerygmat? To podstawowe orędzie chrześcijaństwa, jego najgłębsza treść zawarta zaledwie w kilku zdaniach.

Prawdziwa wiara bez przyjęcia kerygmatu nie może się wydarzyć, a ewangelizacja nie ma sensu.

Jak więc żyć kerygmatem w świecie obojętnym wobec religii? Jak głosić go ludziom, którzy traktują Boga instrumentalnie, a kościół jest dla nich tylko miejscem usług?

Ze wszystkich miłości ta jest chyba najtrudniejsza.

Kościół jest jak potężne drzewo, w którego koronie każdy może się schronić i posilić. Tam, gdzie owoce, są jednak i czarne ptaszyska, zawzięcie wydziobujące to, co próbuje wyrosnąć. To grzechy świeckich i duchownych.

Jak kochać taki niedoskonały Kościół? Jak z przekonaniem wyznawać w Credo, że jest święty?

„Celem chrześcijańskiego życia jest być świętym świętością Boga, a to oznacza zgodę na miłość po śmierć. Zatem, zarówno z ludzkiej, jak i z Boskiej strony, w chrześcijaństwie pojawia się krańcowy, niepokojący wręcz radykalizm, a najwięksi przewodnicy chrześcijańscy nie robią nic, żeby go złagodzić. Tę właśnie przedziwną drogę pragnę zgłębić w tej książce” - bp Robert Barron

Rozważania biskupa Barrona są pełne życia i pasji, wzbudzają ogień. W ich centrum znajduje się ciało Ukrzyżowanego, wzywające nas do praktykowania tego, czego Jezus nauczał, do kroczenia tą drogą, która jest jednocześnie szalona i cudowna, wyboista i na wskroś przesiąknięta łaską.

Autor określa trzy podstawowe ścieżki życia duchowego: znalezienie centrum; świadomość bycia grzesznikiem oraz zrozumienie, że w twoim życiu nie chodzi o ciebie.